Zelfverdediging Info Blog

Wordt weer scholier t.a.v. uw zelfverdediging en léér.

Adrie de Herdt Dag van het Karate

Op de foto van rechts naar links zittend op het bankje: karategrootheden John Reeberg, Hans Harthoorn en Jerry Smit uit het Kyokushinkai/Goju Ryu Karate, Shotokan Karate en Wado Ryu Karate, gedrieen kijkend naar een workshop die ik verzorgde op de Dag van het Karate.

Voor mij is het een enorme erkenning uit het werkveld dat de grootste karateorganisatie van ons land, de Karatedo Bond Nederland (lid van de European Karatedo Federation en de World Karatedo Federation) mij op de jaarlijkse Dag van het Karate meerdere workshops heeft laten verzorgen over puur praktijkgerichte zelfverdediging zoals ik dat binnen mijn riddertrainingen verzorg.

Bovendien waren karatecoryfeeën uit het wedstrijdkarate én traditioneel karate als John Reeberg, Hans Harthoorn, Jerry Smit, Raymond Snel, Gertjan Martens, Johny Malawauw, Mo El Ayachi en Pierre Drachman erbij aanwezig. Hun goedkeuring betekent tot op heden enorm veel voor mij. Het is voor mij een teken dat ik op de goede weg ben in het aanscherpen van technieken uit het karate tot handelingen die direct toepasbaar zijn in de praktijk van een confrontatie binnen de zelfverdediging.

Uiteindelijk heb ik slechts een 1e Dan in het Shotokan Karate en een 2e Dan in het Wado Ryu. Dat grootheden uit het Shotokan, Wado Ryu, Shito Ryu en Kyokushinkai hun goedkeuring lieten blijken vind ik geweldig.
Tegelijk maakt dit mij nederig en opnieuw een scholier die nog heel veel te leren heeft over allerlei karatestijlen, karatetechnieken én toepassingen van die technieken.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Zelfverdediging and have No Comments

Zelfverdediging Tip 41: Stokvechten? Keep It Simple Stupid!

Geen moeilijke vechthouding, gewoon je pen stiekem achter je rug.

Stokvechten

In veel verschillende culturen meppen mensen elkaar met stokken. Over de hele wereld gebruiken vechtjassen kleine, middelgrote en hele lange stokken om elkaar mee te bevechten. Iedereen doet aan stokvechten. Van kinds af aan. Denk maar eens goed na en kijk een heel ver terug in je eigen persoonlijke historie. Iedereen heeft ooit wel eens iemand geslagen. Meestal met de blote hand maar soms zelfs met een stok. Soms was de slag meer een tikje net zoals veel klappen in onze jeugd onderling nooit bedoeld zijn geweest om onze vriendjes (en vijanden) voor altijd mee te beschadigen. Het was niet écht vechten zoals in de zelfverdediging maar, het was wel een soort van stokvechten.

Mondiaal

Ik durf hier bijna te verklaren dat vrijwel elke vechtsport en elk verdedigingssysteem een vorm van stokvechten kent. De een met een super kleine, de ander met een hele lange stok en anderen met allerlei tussen varianten. Het blijven stokken. Het blijven oefeningen om mee te vechten. Hiermee erkennen al die sporten en systemen dat het aanleren van stokvecht- en stokverdedigingstechnieken van groot belang zijn voor ons. Dat geloof ik ook. In mijn riddertrainingen zelfverdediging leren cursisten ook stokvechten en stokvechttechnieken.

Vaardigheid

Alles draait wat mij betreft om het leren begrijpen van een stok, diens mogelijk- en onmogelijkheden, diens bereik en diens impact. Vaak in veel verschillende gevechtssituaties. Zo leren cursisten dit wapen heel diep kennen en weten zij meteen wat te doen voor het geval zij zelf geconfronteerd worden met een stokaanval. En dat is niet mis.

Tweemaal heb ik een échte stokaanval moeten verdedigen. Eenmaal van achteren (dan helpt geen enkele vaardigheid je meer) en de andere maal van voren. De aanval van achteren kon ik na impact nog een vervolg geven. De aanval van voren sloeg mij KO en ik zakte achterover weg. Ondanks dat ik zelf regelmatig stokvechttechnieken trainde werd ik vreselijk verrast. ‘Vaardigheid helpt niet wanneer je een aanval niet ziet’ is nota bene een van de slogans die ik mijn cursisten leer.

Afstand

Oefen regelmatig in het stokvechten. Want, anders raak je het ‘gevoel’ erin kwijt. Stokvechten is iets heel anders dan ongewapend vechten. Je staat iets verder van je tegenstander vandaan maar kan hem toch veel harder raken dan met je blote hand/vuist. Vaak wordt mij gevraagd wat de ‘juiste afstand’ is om effectief te kunnen stokvechten. ‘Niet’ antwoord ik altijd. Er is namelijk volgens mij geen ‘juiste afstand’ in het mesvechten.

Er zijn naar mijn idee en persoonlijke praktijkervaring wél drie afstanden die van belang zijn om te onderscheiden binnen het stokvechten. Deze afstanden heb ik ieder een naam gegeven naar hun eigen karakteristieke eigenschappen die mijn cursisten werkelijk uit het hoofd moeten weten. Zodat zij efficiënt zullen stokvechten. De grootste afstand noem ik ‘handafstand’ en is de afstand waarop jij met jou stok alleen de hand van je tegenstander zou kunnen raken. Meer niet. De middellange afstand noem ik ‘armsafstand’ en is de afstand waarop jij met jouw stok de onderarm, bovenarm, hoofd en knie van je aanvaller zou kunnen raken. De kortste afstand noem ik ‘hoofdafstand’ omdat je op deze superkorte afstand je aanvaller ook een kopstoot zou kunnen geven. Op deze afstand gebruik je over het algemeen de achterkant van je stok. Dit zijn de drie afstanden in het stokvechten die volgens mij belangrijk zijn om te onthouden en gebruiken.

Grip

Bovendien is het van groot belang regelmatig het ‘gevoel’ van de grip op je stok te ervaren. Vaak wordt aan mij gevraagd hoe ‘stevig’ een stok, pen, stift, wapenstok of ander hard voorwerp vast gehouden moet worden om ermee te kunnen vechten. ‘Net zoals je iemand een hand geeft die je voor het eerst ontmoet en waarmee je kennis wil maken’. Dus: niet te hard en ook niet zo zacht dat die hand uit de jouwe kan glijden. Een goede grip dus.

Oefen het vasthouden van een stok vaker dan dat je stokvechttrainingen bij kan wonen. Aan mijn cursisten kan ik meteen zien of zij in hun vrije tijd stokvechten getraind hebben. Hun grip is ‘losser’ en hun stok laten zij vaker als nodig per ongeluk vallen. Hoe vaker je een stok hanteert hoe bewuster je zult zijn van het verzwakken van je grip erop. Uiteindelijk moet je een stok heel goed kunnen vasthouden om jezelf ermee te kunnen verdedigen.

OOOA

Het klinkt als een luidgerekte luie geeuw: OOOA! Maar het staat voor een hele scherpe vechthouding in de riddertrainingen zelfverdediging die ik verzorg. Het staat voor de volgende vier woorden: Ontwijken, Omleiden. Ontwapenen, Aanvallen.

Wat mij betreft is het zo logisch als wat. Als praktijkervaren vechter had ik de twee stokaanvallen op mijn hoofd welzeker moeten ontwijken. Nu ben ik getroffen en dat leverde meer en minder ernstig letstel op. Ontwijken is een hele kunst. Omleiden ook. Dan moet een stokaanval zodanig opgevangen worden dat deze direct doorgestuurd kan worden. Uiteraard in het luchtledige zodat de verdedigende partij geen letsel op kan lopen. Ontwapenen spreek voor zich: doe alles om de stok af te kunnen pakken van je tegenstander. Afsluitend val je jouw aanvaller zelf aan zodat deze niet nog eens kan besluiten een aanval op jou in te zetten.

Techniek

Voor stokvechttechnieken moet je niet bij mij wezen, die heb ik niet. Tenminste, niet zoals in zoveel video’s op YouTube te zien zijn. Ik zorg er zelf altijd voor datgene dat ik in mijn hand heb heel goed vast te houden en anderen daar heel hard mee te raken. Of dit nu een bezemsteel of een pen is. Deze houdt ik stevig vast zodat ik op impact geen risico loop mijn stok uit mijn handen te laten vallen.

Misschien is dit wel de enige techniek die mijn cursisten van mij leren. Voor de rest leer ik hen alleen maar ‘hameren’ en ‘krassen’ op alles dat zij kunnen raken aan de hand, arm, hoofd en knieën van hun aanvaller. Uiteraard kan je alleen maar hameren en krassen met een hele korte stok. Zo kort dat die net aan de onderkant en de bovenkant van je gesloten hand zal uitsteken. Eigenlijk vergelijkbaar met de grootte van een gemiddelde pen. Zulke verdedigende technieken zijn daarom ook goed uit te voeren met een pen en/of viltstift. Bijvoorbeeld de Pocketshark van Cold Steel of een stalen Jotter Steel van Parker Pens. Niemand adviseer ik een ‘tactical pen’, Pocketshark of kobutan te kopen. Alles vanuit het KISS-principe: Keep It Simple Stupid!

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Zelfverdediging and have No Comments

Zelfverdediging Tip 40: Kobutan? Keep It Simpel Stupid!

In het midden de Cold Steel Pocket Shark een geweldige stift.

Wapen

Wat er in de afgelopen zomervakantie allemaal gebeurd is, ik weet het werkelijk niet. Maar, ik krijg nu net na de zomervakantie veel vragen van terugkerende vakantiegangers over de zogenaamde ‘kobutan’, ook wel ‘pocketstick’ genoemd. Soms zitten er sleutels aan vast en is de pocketstick een sleutelhanger geworden. Soms zit zo een kobutan in een foedraal aan de broeksriem en lijkt het al veel eerder een wapen dat ter zelfverdediging gebruikt worden kan.

Expert

Zo direct na deze zomervakantie hebben mensen redenen ervaren een pocketstick of kobutan aan te schaffen. Sommige hebben ‘experts’ er demo’s mee zien geven anderen hebben vrienden en familie met pocketsticks en/of kobutan zien oefenen. Een ander iets zien kunnen, is voor mij persoonlijk nog geen reden datgene ook te willen kunnen. Ik heb geen pocketstick of kobutan. Ik ben helemaal geen expert, instructeur of trainer die mensen kan leren met zo een wapen adequaat geweld te kunnen keren.

Stift

Wél heb ik al jaren een viltstift, de Pocket Shark van het merk Cold Steel vrijwel dagelijks bij mij. Het is écht een stift waarmee geschreven worden kan. Het is van kunststof dat niet makkelijk stuk gaat en er zitten geen scherpe punten aan. Het is echt een dikke stift waarmee ik kan schrijven.

Tegelijk heeft deze stift mij meerdere malen uit hele nare situaties gered. En dat waren beslist geen oefensituaties. Met deze stift heb ik vingers, handruggen, onderarmen, biceps, bovenbenen en knieschijven geraakt van personen die op geen enkele andere wijze meer voor rede vatbaar waren.

Wolven

Echte straatschoffies maken zich niet druk om een beetje pijn. Dat hoort er voor hun elke dag bij. Zo zijn zij opgegroeid, zo leven zij elke dag en zo zien zij hun verdere toekomst. Zij laten zich niet makkelijk intimideren en zijn niet snel bang. Zelfs binnen hun eigen gezin en familie raken zij met elkaar slaags op zodanige wijze dat ziekenhuisbedden door gewonde wolven bezet gehouden worden. Wolven moet je écht pijn doen, zo ontzettend hard dat hun enthousiasme om zich te misdragen daar substantieel door zal afnemen.

Bovendien hebben wolven nog een voordeel op de nette, normale burgers: zij opereren nooit alleen. Zie je één wolf dan zie je een troep wolven. Die staan elkaar door dik en dun bij. Niet in politieverhoren overigens, dan verraden zij elkaar al snel maar dat terzijde. Want, in de strijd kunnen wolven het zich niet veroorloven leden van hun troep in de steek te laten. Elke wolf zal zich intrinsiek gemotiveerd willen bewijzen tegenover hun troep. Elke wolf zal er vol in gaan.

Burgers

De nette inwoners van ons land houden zich aan wetten, regels, afspraken, normen en waarden. Nette inwoners van ons land beseffen dat zij het geweldsmonopolie aan onze opsporingsdiensten overgedragen hebben. En dat deze overdracht in stand gehouden wordt via het openbaar ministerie dat overtreders zal bestraffen. In theorie. Bij de huidige stand van zaken komt het openbaar ministerie bijna niet tot het vervolgen van overtreders terwijl onze rechterlijke macht het zo druk heeft dat het bijna niet tot het veroordelen van vervolgden komt.

Nette burgers zijn bang om vervolgd te worden voor het overtreden van wetten. Zij rijden niet door rode verkeerslichten, zij stelen niet van anderen en durven geen geweld toepassen. Dat is lastig op het moment dat anderen geweld op hen toepassen. Die ‘anderen’ dat zijn inwoners van ons land die zich als wolven gedragen. Zelf noem ik deze figuren ‘Wolven van de Straat’. Ben je hun straattaal niet machtig sta je als burger meteen op achterstand.

Gebruiken

Terug naar de pocketstick ook wel kobutan genoemd. Daar worden de laatste tijd veel vragen over aan mij gesteld. Vaak vraag ik eerst terug hoe de vragensteller zo een pocketstick bij zich draagt. Over het algemeen in een tas, een damestas, schooltas of laptoptas. Niemand die ik sprak heeft zo een pocketstick in een foedraaltje aan de broeksriem hangen. Dit betekent nogal wat. Namelijk dat zij hun kobutan alleen kunnen gebruiken nadat ze die opgediept hebben uit hun tas. Dat kost tijd. Kostbare tijd.

Daarnaast vraag ik ook hoe zij zo een kobutan willen gebruiken. De meesten antwoorden dat zij met zo een kobutan naar ‘vitale’ delen en ‘drukpunten willen slaan. Daarop vraag ik hen of zij drukpunten nu direct voor mij kunnen aanwijzen. Dan laten zij mij de gebruikelijk drukpunten zien zoals die tussen de basis van de duim en wijsvinger op de handrug, bovenin de onderarm, op de biceps en onder het oor in de nek. Maar, allemaal wijzen zij deze drukpunten bij zichzelf aan. Wijs deze eens bij mij aan … nu ontstaan er plotseling problemen. Het valt niet mee om drukpunten bij anderen aan te wijzen … laat staan dat die afdoende hard geraakt kunnen worden zodra stress en adrenaline in het spel zijn. Bovendien moeten drukpunten vaak op een bepaalde manier, met een bepaalde druk en soms zelfs in een bepaalde richting geraakt worden om er effect op te kunnen hebben.

KISS
Voor mij daarom geen drukpunten. Niet alleen voor de pocketstick/kobutan maar voor elke handeling die bedoeld is om een aanvaller mee af te stoppen. Voor mij is het heel eenvoudig: ga voor de ogen, keel, knieën en onderbenen. Heb je iets keihards in handen? Ga voor vingers, keel, ogen en knieën. Zo hard als je kan. Keep It Simpel Stupid!

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Zelfverdediging and have No Comments

Zelfverdediging Tip 39: doe je tegenstanders pijn … ga voor zijn ogen!

Scannen

Boeven gedragen zich niet als normale, doorsnee en gewone burgers. En al helemaal niet zoals de wél opgevoede nette en beleefde inwoners van ons land. Criminelen pakken direct ruimte af van personen die timide en verlegen zijn. Hier is veel onderzoek naar gedaan. Gevangenen zijn door wetenschappers bevraagd naar argumenten waarom zij iemand tot slachtoffer maakten. Argumenten die geboefte vaak binnen enkele seconden al de bevestiging gaven zo een mens aan te kunnen vallen. Deze criminele argumenten zijn op hun waarde onderzocht. Met als belangrijkste uitkomst dat naarlingen hun omgeving vrijwel continue scannen op zoek naar slachtoffers.

Pakkans

Nu komt het: alles staat of valt (bijna letterlijk) met de houding die iemand toont. Een gebogen hoofd, voorover hangende schouders en een afgewende blik zijn enkele van de indicatoren die boeven een groen sein geven. ‘Deze kan ik aan’ en ‘deze kan ik hebben’ zegt zo een houding aan criminelen. Deze informatie bepaalt voor boeven de gepercipieerde pakkans. Dat is de inschatting die zij maken dat zij voor hun criminele actie zullen moeten boeten omdat zij ervoor opgepakt kunnen worden. Dat is nogal wat. En denk nu niet dat je safe bent enkel en alleen omdat je fysiekmentaal uitstekend in orde bent. Ook dan maken snoodaards hun eigen persoonlijke criminele afweging: welk wapen zal ik gebruiken om het van hem te winnen? Is hun gepercipieerde pakkans binnen acceptabele marges zal ook zo een supergoed getrainde persoon tot slachtoffer worden.

Houding
Vandaar dat ik aan cursisten in mijn riddertrainingen zelfverdediging nooit zeg een stoere houding aan te nemen. Om met het hoofd rechtop te lopen zo lang zij dit niet uit zichzelf doen. Boeven ‘ruiken’ het meteen zodra iemand een krachtige houding faked. Zij maken direct onderscheid tussen echt en onecht. Het is een tweede natuur voor hen anderen te scannen omdat zij in de onderwereld vrijwel niemand kunnen vertrouwen. Zij hebben door scha en schande geleerd lichaamstaal te lezen. Een toneelspelletje hebben criminelen haarfijn door. Neem geen houding vol van zelfvertrouwen aan maar creëer voldoende zelfvertrouwen en ga daarnaar lopen. Zo ontstaat een eigen, individuele en persoonlijke ‘stoere’ houding. Zelfs met afgewende ogen, voorover gebogen schouders en een gebogen hoofd. Een houding die criminelen niet kunnen ‘lezen’, een houding die zij niet begrijpen. Er klopt iets niet aan deze persoon. Een houding die hen doet nadenken en nadenken kost tijd. Boeven hebben alles: een verleden vol geweld, een heden waarin nog steeds geweld gebruikt wordt, een harde geest en een motivatie om tot actie over te gaan. Het enige dat criminelen niet hebben is tijd.

Tijd

Tijd gebruiken boeven nooit om niets te doen. Dat noemen zij verloren tijd en tijd is geld … crimineel geld. Moeten zij te lang twijfelen over een persoon en hoe die tot slachtoffer te maken dan geven boeven al snel op. Zij kiezen een ander uit. Die makkelijker aan te pakken is en daarom veel minder tijd zal kosten. Boeven hebben alles behalve tijd.
Ga daarom maximaal trainen. Wordt maximaal sterk. Ook al ben je nog geen 1.60 m lang, heb je 20 kg overgewicht, ben je bijziend en kortademig. Haal het maximale uit jezelf op fysiekmentaal gebied. Zodat je in ieder geval langer weg kan rennen van een boef vandaan dan dat hij jou kan volgen. Of jij langer van je af kan slaan dan hij jou kan meppen. Kortom zorg ervoor meer te kunnen dan hij kan. En ga trainingen zelfverdediging volgen. Zodat je ook weet waar je hem kan slaan en schoppen. En hoe dat te doen.

Wolven

Zo ontwikkel je de kracht, behendigheid en het uithoudingsvermogen je verdedigende vaardigheden effectief uit te voeren. ‘Wolven luisteren nooit naar woorden’ zeg ik tegen cursisten in mijn riddertrainingen zelfverdediging bij Sta Vast Training in Bussum. Die moet je werkelijk pijn doen om hen te stoppen in hun acties. ‘Wolven’ zo noem ik criminelen omdat zij nooit alleen staan. Net een roedel wolven dat door de bergen zwerft, zo zwerven boeven rond overal waar zij kunnen komen. Op straat en allerlei pleinen, door hotellobby’s, in het café en andere uitgaansgelegenheden en zelfs op het strand. Slachtoffers zijn net de koe of het kalf die zij uit het roedel herten kiezen om aan te vallen. Herten hebben het gehuil van de wolven wel gehoord maar zijn niet op tijd vertrokken. Zij hebben zich niet op tijd uit de voeten gemaakt. Voelt een situatie niet goed aan, ga gewoon weg. Waar je ook bent. Al is het bij familie. Want zodra je met wolven te maken hebt ben je echt niet veilig. Je zult je aanvallers pijn moeten doen om hen van je af te krijgen. Wolven luisteren nooit naar woorden!

Schieten

Onze ogen zijn niet alleen slecht in vergelijking met die van een heleboel dieren, zij zijn ook bijzonder kwetsbaar. Mensen zien niet best terwijl hun ogen wel ontzettend veel pijn doen zodra die letsel oplopen. En nee, ik leer niemand andermans ogen uit te steken. Wel leer ik cursisten de ogen van hun tegenstanders aanvallen juist omdat die zo vreselijk veel pijn doen. Dat tempert het enthousiasme van criminelen vrijwel direct. Met de handen voor hun ogen zien zij niet veel meer. Bovendien beginnen beide ogen meteen ontzettend te tranen wat het zicht verder beperkt. Ziendeblinde mensen zijn banger voor het nietszien dan blinden die gewend zijn op de tast te leven. Als slachtoffer heb je nu de rollen in je voordeel omgedraaid. Je aanvaller ziet weinig of niets terwijl jij alles kan (over)zien. ‘Schieten’ noem ik het aanvallen van de ogen van een tegenstander. Ik ben hier praktijk-ervaren in en kan erover zeggen dat elke tegenstander na eenmaal ‘schieten’ op diens ogen al vlot een stuk rustiger jegens mij werd dan diegene ervoor was. Wolven luisteren niet naar woorden, enkel en alleen naar pijn.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Zelfverdediging and have No Comments

Zelfverdediging Tip 15: Leer puntertjes maken!

Waarom zou je in de bijzonder beperkte ruimte niet punteren?

Simpel
Vanuit mijn beroepsmatige praktijkervaring met zelfverdediging in bijzonder beperkte ruimten kan ik werkelijk stellen dat punteren naar het onderbeen van je tegenstander(s) bijzonder effectief is. Gewoon recht vooruit trappen met de punt van je (leger)schoen of elk ander schoeisel dat daarvoor hard genoeg is.

Ondernemers
Zakenmannen die regelmatig op mooie Van Bommels lopen adviseer ik in mijn ridderfactor-trainingen bij Sta Vast Training in Bussum zelfs de leren zool bij de schoenmaker langs de onderkant aan de voorkant in de rand iets op te laten schuren. Zo ontstaat geheel onzichtbaar een scherpe rand waar prima mee te punteren valt. Want, waarom zou je moeilijk doen? Deze ondernemers leer ik om onder druk van geweld hun armen voor hun hoofd te houden om hun hersenpan heel te houden. Tegelijk oefen ik hen meteen naar de onderbenen van hun tegenstanders te punteren. Met bijgeslepen Van Bommels stappen je aanvallers al snel bij je vandaan om hun schenen heel te houden.

Pendelen
Slaag jij erin je tegenstander(s) voldoende hard tegen de schenen te schoppen dan zal je tot je verrassing ontdekken dat diens bovenlichaam als vanzelf naar jou toe komt. Het door jou tegen de scheen getrapte been zal hij reflexmatig zo snel mogelijk naar achteren brengen. Waardoor zijn bovenlichaam als een soort van contragewicht naar voren zal pendelen. Mooi. Zijn hoofd en romp komt uit zichzelf naar jou toe pendelen, zonder dat jij daar iets voor hoeft te doen. En omdat mijn cursisten hierop voorbereid zijn kunnen zij hun tegenstander nog meer pijn doen. Die valt nu met zijn gezicht tegen een elleboog aan of komt tot de ontdekking dat diens arm wel heel erg strak vast komt te zitten in een klem.

Vierkante meter
In bijzonder beperkte ruimten is het van groot belang vaardig te zijn in zelfverdediging op de vierkante meter. Zonder een stap opzij of achteruit te hoeven zetten je aanvaller meteen aanpakken. Leer daartoe hoog/laag vechten. Doe je aanvaller pijn. Dan eens laag tegen diens schenen dan weer hoog op zijn ogen en neus en weer naar beneden. Val vooral gewrichten aan als vingers, pols, elleboog en knie. Beschadig je aanvaller … anders beschadigt die jou. In de kleine ruimte valt namelijk niet te ontkomen aan het gevecht. Vecht dat daarom uit met alle kracht die je in je hebt. En leer dat op de vierkante meter te doen.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have No Comments

Zelfverdediging Tip 3: Ga helemaal stuk en loop totaal leeg.

3-meisjes-helemaal-stuk

Cardio en afvallen

De meeste cursisten in onze riddertrainingen zelfverdediging bij Sta Vast in Bussum waarmee wij hun ridderfactor helpen vergroten, associëren cardiotraining met afvallen. Deze vorm van training is gericht op het verbeteren van de werking van het hart, de longen en bloedvaten. Dit heet het cardiovasculaire vermogen. Het vermogen een beweging heel erg lang vol te houden. En niet gericht op het vergroten van je kracht en ontwikkelen van spiermassa. Laat het vergroten van spiermassa nu precies datgene zijn waar je je wél op zou moeten richten als je wilt afvallen. Maar, dat is een ander verhaal. In dit blog wil ik je uitleggen wat de zin van helemaal leeg gaan op je uithoudingsvermogen is in trainingen zelfverdediging.

Cardiotraining en zelfverdediging

In cardiotraining wordt het cardiovasculaire vermogen zo zwaar mogelijk belast. Vandaar de naam ‘cardiotraining’. Dit is het vermogen van je hart, longen en bloedvaten om zuurstof op te nemen in het lichaam. Omdat het hart een spier is, die je binnen de cardiotraining traint, wordt ie sterker en efficiënter. Cardiotraining zorg voor een gezond, sterk en vitaal lichaam dat zich zodra het nodig is langdurig kan inspannen. Vandaar het belang om cardiotraining liefst in combinatie met krachttraining te gebruiken om jezelf beter te kunnen verdedigen. Zo een combinatie van cardio met kracht zal feitelijk een intervaltraining worden. Waarin je van een relatief rustige beweging naar een veel inspannendere handeling overgaat. Deze combinatie is overigens ook te verdelen over een periode en niet alleen binnen een training.

Hoe zwaar moet je zelfverdediging trainen?

Naar mijn mening verschilt dit niet alleen van mens tot mens maar ook van moment tot moment. De ene dag van de week kan een cursist zichzelf helemaal leeg trainen en de andere dag is ie tot niets in staat. Voor de zelfverdediging tegen hufters in onze huidige samenleving, is het volgens mij van belang dat alle cursisten in mijn riddertrainingen hun ridderfactor ook leren verhogen. De ridderfactor als fysiekmentale component op jacht naar succes in het dagelijks leven en niet alleen op zoek naar de winst in een (fysiekmentale) confrontatie. Alle cursisten zelfverdediging gaan in mijn trainingen helemaal leeg en stuk. Zodat ze leren ervaren hoe het voelt zich helemaal leeg te moeten vechten.

Natuurlijk hou ik leeftijd en fase van getraindheid in de gaten. Los van dat raken cursisten bij mij altijd geheel buiten adem. Mijn riddertrainingen in het kader van het verhogen van de ridderfactor zijn geen gezellig samenzijn waarin van alles besproken kan worden. Nee. Het liefst laat ik al het praten achterwegen en wordt er van meet af aan keihard getraind. Een fatsoenlijk gesprek voeren is er bij mij niet bij.

Waarom enkel zelfverdediging technieken trainen niet helpt

Als we het hebben over zelfverdediging, dan bedoelen de meest mensen eigenlijk dat we het van onze aanvallers willen winnen. Wat is winnen? Winnen als in ‘overwinnen’? Winnen zelfs als je daarna een tijd in het ziekenhuis moet bijkomen? Binnen mijn riddertrainingen draait het vooral om héél blijven onder druk van wangedrag, agressie, bedreiging en geweld. Wanneer een verdediger langer in het ziekenhuis moet liggen dan diens aanvaller vraag ik mij af of er wel van adequate zelfverdediging sprak geweest is. Door heel gericht te trainen op het verbeteren van kracht, behendigheid, uithoudingsvermogen en beheersen van effectieve vechtstrategieën, -tactieken en -technieken vergroot onze cursist zijn kansen op winst in een écht gevecht.

Ga helemaal stuk en loop helemaal leeg!

Door sterker te worden, beter te bewegen en je bewegingen langer vol te kunnen houden dan je tegenstander. Dat stelt hoge eisen aan een training zelfverdediging. Binnen riddertrainingen waarmee wij de ridderfactor van onze cursisten helpen verhogen is dit een logische combinatie.
Want daar gaat het om: als je jezelf adequaat wilt kunnen verdedigen, dan wil je het inzetten van je lijf zodanig doen dat je sterker en beter geoefend bent dan je aanvaller. Niet alleen tijdens een riddertraining, maar het liefst gedurende de hele dag elke dag. Met andere woorden; breng je fysiekmentale verdedigende vaardigheid op peil.
Alleen zulke trainingen kunnen ervoor zorgen dat behoudt van lijf en leden en dat van derden door onze cursisten veel beter gewaarborgd worden kan.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have No Comments

Zelfverdediging Tip 2: nooit neus aan neus staan!

adrie-en-bob-neus-aan-neus

Achteruit kijken
Een van de belangrijkste oefeningen die cursisten zelfverdediging in riddertrainingen zelfverdediging bij Sta Vast in Bussum vrijwel elke training moeten herhalen, is de oefening waarbij ze leren hun perifere blik te leren gebruiken. Dat is de blik waarbij je met de ‘buitenkant’ van je ogen kijkt.
Dit klinkt moeilijker dan het lijkt maar alle mensen kunnen zelfs een stukje naar achteren kijken. Probeer dit maar eens uit. Laat iemand aan je rechter- of linkerkant achter je gaan staan en diegene net zo lang naar voren laten stappen totdat je hem ziet. Je zult ontdekken dat je die persoon al ziet nog voordat die precies naast je is komen staan. Feitelijk is dat een stukje ‘achter’ jezelf. Mensen kunnen dus ‘naar achteren kijken’.

Aankijken
Wij mensen kijken elkaar graag aan. Tenminste in onze West-Europese cultuur. In tegenstelling tot culturen op deze wereld waar mensen naast elkaar zittend overleggen. Zij kijken elkaar nooit aan en volgen toch elk woord dat er gesproken wordt. Gesprekspartners hoeven elkaar niet in de ogen te kijken om elkaar te horen, verstaan, begrijpen en zelfs doorzien.
Toch wordt onze kinderen geleerd degene die tegen hun spreekt altijd recht in de ogen te kijken. ‘Kijk mij aan als ik tegen je praat’ is in Nederland veel gehoord. Vandaar dat ik het niet vreemd vind dat er cursisten bij mij komen aan wie het geleerd is hun tegenstanders bij ze ‘weg te kijken’. Hoe? Je aanvaller recht in de ogen staren op een zo boos mogelijke manier!

Bang
Geen enkele boef wordt bang van een burger die net doet of ie niet bevreesd is! Waarom zou je tijd verspillen met proberen een aanvaller van je vandaan te staren? Die zal er echt niet wakker van liggen.
Nog erger: zo een crimineel zal in de starende ogen van zijn slachtoffer ‘lezen’ dat het nep is. Dat het een (door een instructeur) aangeleerde houding is om sterker te lijken dan het slachtoffer werkelijk is. Fysiek en mentaal.

Perifere blik
Bijkomend voordeel van de perifere blik waarmee mensen bijna achteruit kunnen kijken, is dat wanneer deze van heel dichtbij gebruikt wordt: elke startende beweging van een tegenstander al vroegtijdig opgemerkt wordt.
Om deze perifere blik te kunnen gebruiken is het belangrijk nooit neus aan neus met een aanvaller te blijven staan. Stap achteruit, stap weg, desnoods opzij maar creëer minstens een armlengte afstand. Op deze afstand is aan de schouders te zien wanneer iemand een slag of greep probeert uit te voeren. Nog iets verder en aan de heupen is te zien of iemand een schop inzet.

Nooit neus aan neus
Binnen 200e van een seconde kan een aanvaller binnen armlengte diens slachtoffer al op het hoofd raken. Dit is wetenschappelijk onderzocht. Afstand is tijd. Blijf je staan dan is het zo met je gebeurd. Stap je net iets achteruit en vergroot je de afstand met je tegenstander verleng je tegelijk de tijd die nodig is om te raken.

Sta je neus aan neus dan sta je veel te dichtbij. Doe dat nooit. Ga ook nooit je tegenstander aanstaren op een quasi boze wijze. Vooral niet als je hartstikke bang bent. Werk eerst je angst weg. Misschien door gewoon weg te rennen. Maken dat je wegkomt uit de situatie. En desnoods door keihard van je af te vechten. Maar begin vooral meteen afstand te creëren zodat je niet verrast kunt worden door een plotse ram voor je ogen.

En ik ben ervaringsdeskundige …

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have Comment (1)

Waarom Weerbaar Willen Worden?

adrie-poster-werkelijk

Er zijn verschillende redenen waarom geïnteresseerden zich bij mij op de zaak aan de Honoré Lambostraat 2a in Bussum melden voor trainingen weerbaarheid, zelfverdediging en beroepsmatig fysiek optreden. Daar vraag ik vooraf altijd naar: ‘waarom wilt u / wil jij weerbaar worden?’. De antwoorden die ik krijg zijn over het algemeen vaag en in de trant van ‘zichzelf kunnen beschermen als niemand het voor je opneemt’. Of: ‘nee’ durven zeggen. En: ‘weerstand durven bieden tegen ongewenste handelingen en houdingen’ eigenlijk zoals mijn bedrijf heet:’Sta Vast Training‘.

Al tijdens de eerste trainingen zelfverdediging kom ik er achter dat enkel en alleen weerbaar worden helemaal niet voldoende is om deze cursisten te leren ‘nee’ zeggen. Of zichzelf schrap leren zetten onder druk van wangedrag, agressie, bedreiging en geweld. Hun mindset en diepste innerlijk moet een verandering ondergaan om te komen tot weerbaar gedrag en de durf te ontwikkelen zichzelf echt te verdedigen. Onze nette Nederlandse opvoeding waarin het ‘polderen’ als overlegvorm altijd centraal gestaan heeft botst met de noodzaak om het binnen de zelfverdediging heel kort te houden. Onze burgers hebben geleerd vragen te stellen, nieuwsgierig te zijn naar hun medemensen en een afwachtende houding aan te nemen en te zien wat komen gaat. ‘Waarom doet u dat?’. ‘Hoe komt u daarbij?’. ‘Even rustig aan, laten wij niet te hard van stapel lopen’. Zijn basisvragen die binnen het polderen van groot belang zijn om gesprekspartners mee te kunnen peilen.

In trainingen zelfverdediging die ik verzorg, vraag ik mijn cursisten daar nog eens goed over na te denken. Nog voordat zij ook maar één verdedigende techniek geoefend hebben. ‘Waarom weerbaar willen worden?’ is een vraag die ik simpel terug gebracht heb tot de ‘4 W’s’. Zonder hier heel specifiek antwoord op te kunnen geven, blijft de hulpvraag van mijn cursist te vaag om invulling aan te kunnen geven. Wat wilt een cursist leren die hier geen gericht antwoord op kan geven? Waarmee? Wanneer (als in welke situaties)? Welke vorm kan ik hiervoor kiezen?

Soms stuur ik geïnteresseerden zonder training terug. Denk vooraf nog eens goed na over wensen, verlangens en verwachtingen. Kom daarna terug bij mij (of bij een andere trainer/instructeur) die bereidt is cursisten puur persoonsgericht en individueel in de praktijk van de zelfverdediging te scholen. Geheel gericht op de hulpvraag vanuit het eigen, het zelf, de ik. En de mogelijkheden en onmogelijkheden die in deze persoon opgesloten liggen.

Want, in ieder mens zit een schatkamer aan informatie verborgen. Met juweeltjes van houdingen en handelingen die alleen maar vrijgemaakt moeten worden. Om zo een cursist op onvoorstelbaar vlotte wijze te helpen groeien en ontwikkelen naar de kampioen die deze cursist al vanaf diens geboorte is. Zo een cursist de ridderfactor diep in zichzelf helpen vrij maken. Zo horen volgens mij trainingen weerbaarheid, zelfverdediging en beroepsmatig fysiek optreden eruit te zien, ingevuld en onderwezen te worden.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have Comments (2)

De beste wensen voor 2016!

Wij wensen al onze volgers een voorspoedig nieuwjaar 2016 toe!

Wij wensen onze volgers een voorspoedig nieuwjaar 2016 toe!

Het is de bedoeling dit webblog nieuw leven in te blazen in 2016. Onze volgers vragen wij in het nieuwe jaar met reacties en berichten te komen op ons webblog.

Berichten over en reacties op posts over weerbaarheid, zelfverdediging en beroepsmatig fysiek optreden en over het adequaat weerbaar maken van onze scholieren en studenten.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geen categorie and have No Comments