Zelfverdediging Info Blog

Wordt weer scholier t.a.v. uw zelfverdediging en léér.

Zelfverdediging Tip 15: Leer puntertjes maken!

Waarom zou je in de bijzonder beperkte ruimte niet punteren?

Simpel
Vanuit mijn beroepsmatige praktijkervaring met zelfverdediging in bijzonder beperkte ruimten kan ik werkelijk stellen dat punteren naar het onderbeen van je tegenstander(s) bijzonder effectief is. Gewoon recht vooruit trappen met de punt van je (leger)schoen of elk ander schoeisel dat daarvoor hard genoeg is.

Ondernemers
Zakenmannen die regelmatig op mooie Van Bommels lopen adviseer ik in mijn ridderfactor-trainingen bij Sta Vast Training in Bussum zelfs de leren zool bij de schoenmaker langs de onderkant aan de voorkant in de rand iets op te laten schuren. Zo ontstaat geheel onzichtbaar een scherpe rand waar prima mee te punteren valt. Want, waarom zou je moeilijk doen? Deze ondernemers leer ik om onder druk van geweld hun armen voor hun hoofd te houden om hun hersenpan heel te houden. Tegelijk oefen ik hen meteen naar de onderbenen van hun tegenstanders te punteren. Met bijgeslepen Van Bommels stappen je aanvallers al snel bij je vandaan om hun schenen heel te houden.

Pendelen
Slaag jij erin je tegenstander(s) voldoende hard tegen de schenen te schoppen dan zal je tot je verrassing ontdekken dat diens bovenlichaam als vanzelf naar jou toe komt. Het door jou tegen de scheen getrapte been zal hij reflexmatig zo snel mogelijk naar achteren brengen. Waardoor zijn bovenlichaam als een soort van contragewicht naar voren zal pendelen. Mooi. Zijn hoofd en romp komt uit zichzelf naar jou toe pendelen, zonder dat jij daar iets voor hoeft te doen. En omdat mijn cursisten hierop voorbereid zijn kunnen zij hun tegenstander nog meer pijn doen. Die valt nu met zijn gezicht tegen een elleboog aan of komt tot de ontdekking dat diens arm wel heel erg strak vast komt te zitten in een klem.

Vierkante meter
In bijzonder beperkte ruimten is het van groot belang vaardig te zijn in zelfverdediging op de vierkante meter. Zonder een stap opzij of achteruit te hoeven zetten je aanvaller meteen aanpakken. Leer daartoe hoog/laag vechten. Doe je aanvaller pijn. Dan eens laag tegen diens schenen dan weer hoog op zijn ogen en neus en weer naar beneden. Val vooral gewrichten aan als vingers, pols, elleboog en knie. Beschadig je aanvaller … anders beschadigt die jou. In de kleine ruimte valt namelijk niet te ontkomen aan het gevecht. Vecht dat daarom uit met alle kracht die je in je hebt. En leer dat op de vierkante meter te doen.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have No Comments

Zelfverdediging Tip 3: Ga helemaal stuk en loop totaal leeg.

3-meisjes-helemaal-stuk

Cardio en afvallen

De meeste cursisten in onze riddertrainingen zelfverdediging bij Sta Vast in Bussum waarmee wij hun ridderfactor helpen vergroten, associëren cardiotraining met afvallen. Deze vorm van training is gericht op het verbeteren van de werking van het hart, de longen en bloedvaten. Dit heet het cardiovasculaire vermogen. Het vermogen een beweging heel erg lang vol te houden. En niet gericht op het vergroten van je kracht en ontwikkelen van spiermassa. Laat het vergroten van spiermassa nu precies datgene zijn waar je je wél op zou moeten richten als je wilt afvallen. Maar, dat is een ander verhaal. In dit blog wil ik je uitleggen wat de zin van helemaal leeg gaan op je uithoudingsvermogen is in trainingen zelfverdediging.

Cardiotraining en zelfverdediging

In cardiotraining wordt het cardiovasculaire vermogen zo zwaar mogelijk belast. Vandaar de naam ‘cardiotraining’. Dit is het vermogen van je hart, longen en bloedvaten om zuurstof op te nemen in het lichaam. Omdat het hart een spier is, die je binnen de cardiotraining traint, wordt ie sterker en efficiënter. Cardiotraining zorg voor een gezond, sterk en vitaal lichaam dat zich zodra het nodig is langdurig kan inspannen. Vandaar het belang om cardiotraining liefst in combinatie met krachttraining te gebruiken om jezelf beter te kunnen verdedigen. Zo een combinatie van cardio met kracht zal feitelijk een intervaltraining worden. Waarin je van een relatief rustige beweging naar een veel inspannendere handeling overgaat. Deze combinatie is overigens ook te verdelen over een periode en niet alleen binnen een training.

Hoe zwaar moet je zelfverdediging trainen?

Naar mijn mening verschilt dit niet alleen van mens tot mens maar ook van moment tot moment. De ene dag van de week kan een cursist zichzelf helemaal leeg trainen en de andere dag is ie tot niets in staat. Voor de zelfverdediging tegen hufters in onze huidige samenleving, is het volgens mij van belang dat alle cursisten in mijn riddertrainingen hun ridderfactor ook leren verhogen. De ridderfactor als fysiekmentale component op jacht naar succes in het dagelijks leven en niet alleen op zoek naar de winst in een (fysiekmentale) confrontatie. Alle cursisten zelfverdediging gaan in mijn trainingen helemaal leeg en stuk. Zodat ze leren ervaren hoe het voelt zich helemaal leeg te moeten vechten.

Natuurlijk hou ik leeftijd en fase van getraindheid in de gaten. Los van dat raken cursisten bij mij altijd geheel buiten adem. Mijn riddertrainingen in het kader van het verhogen van de ridderfactor zijn geen gezellig samenzijn waarin van alles besproken kan worden. Nee. Het liefst laat ik al het praten achterwegen en wordt er van meet af aan keihard getraind. Een fatsoenlijk gesprek voeren is er bij mij niet bij.

Waarom enkel zelfverdediging technieken trainen niet helpt

Als we het hebben over zelfverdediging, dan bedoelen de meest mensen eigenlijk dat we het van onze aanvallers willen winnen. Wat is winnen? Winnen als in ‘overwinnen’? Winnen zelfs als je daarna een tijd in het ziekenhuis moet bijkomen? Binnen mijn riddertrainingen draait het vooral om héél blijven onder druk van wangedrag, agressie, bedreiging en geweld. Wanneer een verdediger langer in het ziekenhuis moet liggen dan diens aanvaller vraag ik mij af of er wel van adequate zelfverdediging sprak geweest is. Door heel gericht te trainen op het verbeteren van kracht, behendigheid, uithoudingsvermogen en beheersen van effectieve vechtstrategieën, -tactieken en -technieken vergroot onze cursist zijn kansen op winst in een écht gevecht.

Ga helemaal stuk en loop helemaal leeg!

Door sterker te worden, beter te bewegen en je bewegingen langer vol te kunnen houden dan je tegenstander. Dat stelt hoge eisen aan een training zelfverdediging. Binnen riddertrainingen waarmee wij de ridderfactor van onze cursisten helpen verhogen is dit een logische combinatie.
Want daar gaat het om: als je jezelf adequaat wilt kunnen verdedigen, dan wil je het inzetten van je lijf zodanig doen dat je sterker en beter geoefend bent dan je aanvaller. Niet alleen tijdens een riddertraining, maar het liefst gedurende de hele dag elke dag. Met andere woorden; breng je fysiekmentale verdedigende vaardigheid op peil.
Alleen zulke trainingen kunnen ervoor zorgen dat behoudt van lijf en leden en dat van derden door onze cursisten veel beter gewaarborgd worden kan.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have No Comments

Zelfverdediging Tip 2: nooit neus aan neus staan!

adrie-en-bob-neus-aan-neus

Achteruit kijken
Een van de belangrijkste oefeningen die cursisten zelfverdediging in riddertrainingen zelfverdediging bij Sta Vast in Bussum vrijwel elke training moeten herhalen, is de oefening waarbij ze leren hun perifere blik te leren gebruiken. Dat is de blik waarbij je met de ‘buitenkant’ van je ogen kijkt.
Dit klinkt moeilijker dan het lijkt maar alle mensen kunnen zelfs een stukje naar achteren kijken. Probeer dit maar eens uit. Laat iemand aan je rechter- of linkerkant achter je gaan staan en diegene net zo lang naar voren laten stappen totdat je hem ziet. Je zult ontdekken dat je die persoon al ziet nog voordat die precies naast je is komen staan. Feitelijk is dat een stukje ‘achter’ jezelf. Mensen kunnen dus ‘naar achteren kijken’.

Aankijken
Wij mensen kijken elkaar graag aan. Tenminste in onze West-Europese cultuur. In tegenstelling tot culturen op deze wereld waar mensen naast elkaar zittend overleggen. Zij kijken elkaar nooit aan en volgen toch elk woord dat er gesproken wordt. Gesprekspartners hoeven elkaar niet in de ogen te kijken om elkaar te horen, verstaan, begrijpen en zelfs doorzien.
Toch wordt onze kinderen geleerd degene die tegen hun spreekt altijd recht in de ogen te kijken. ‘Kijk mij aan als ik tegen je praat’ is in Nederland veel gehoord. Vandaar dat ik het niet vreemd vind dat er cursisten bij mij komen aan wie het geleerd is hun tegenstanders bij ze ‘weg te kijken’. Hoe? Je aanvaller recht in de ogen staren op een zo boos mogelijke manier!

Bang
Geen enkele boef wordt bang van een burger die net doet of ie niet bevreesd is! Waarom zou je tijd verspillen met proberen een aanvaller van je vandaan te staren? Die zal er echt niet wakker van liggen.
Nog erger: zo een crimineel zal in de starende ogen van zijn slachtoffer ‘lezen’ dat het nep is. Dat het een (door een instructeur) aangeleerde houding is om sterker te lijken dan het slachtoffer werkelijk is. Fysiek en mentaal.

Perifere blik
Bijkomend voordeel van de perifere blik waarmee mensen bijna achteruit kunnen kijken, is dat wanneer deze van heel dichtbij gebruikt wordt: elke startende beweging van een tegenstander al vroegtijdig opgemerkt wordt.
Om deze perifere blik te kunnen gebruiken is het belangrijk nooit neus aan neus met een aanvaller te blijven staan. Stap achteruit, stap weg, desnoods opzij maar creëer minstens een armlengte afstand. Op deze afstand is aan de schouders te zien wanneer iemand een slag of greep probeert uit te voeren. Nog iets verder en aan de heupen is te zien of iemand een schop inzet.

Nooit neus aan neus
Binnen 200e van een seconde kan een aanvaller binnen armlengte diens slachtoffer al op het hoofd raken. Dit is wetenschappelijk onderzocht. Afstand is tijd. Blijf je staan dan is het zo met je gebeurd. Stap je net iets achteruit en vergroot je de afstand met je tegenstander verleng je tegelijk de tijd die nodig is om te raken.

Sta je neus aan neus dan sta je veel te dichtbij. Doe dat nooit. Ga ook nooit je tegenstander aanstaren op een quasi boze wijze. Vooral niet als je hartstikke bang bent. Werk eerst je angst weg. Misschien door gewoon weg te rennen. Maken dat je wegkomt uit de situatie. En desnoods door keihard van je af te vechten. Maar begin vooral meteen afstand te creëren zodat je niet verrast kunt worden door een plotse ram voor je ogen.

En ik ben ervaringsdeskundige …

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have Comment (1)

Iedereen weer ridder!

logo-ridderfactor-e-mail

Het moet snel afgelopen zijn met geweld tegen vrouwen en meisjes! Zo kort en duidelijk is dit voor mij als trainer weerbaarheid, zelfverdediging en beroepsmatig fysiek optreden.

Minder weerstand
Zowel mijn vrouw als mijn dochter hebben meegemaakt hoe ik ooit mannen aangesproken heb die op straat een vrouw (waarschijnlijk hun vrouw/vriendin) mishandelden. Dat was heel kortaf. Omdat lange gesprekken met vrouwenmishandelaars volgens mij nooit zin hebben. Die hebben altijd wel een (volgens hen) goede reden een vrouw aan te vallen. ‘Dat moet je met mij doen’ stelde ik hen voor. Nou, dat deden die mannen dus niet. Nee, natuurlijk niet. Bij gelijk postuur, gelijke lengte en gelijk gewicht is een meisje/vrouw enkele tientallen procenten minder krachtig dan een man. Dit heeft te maken met de bouw en werking van hun lichaam. En dat komt mannen die vrouwen mishandelen heel goed uit: zij hoeven zich geen zorgen te maken over mogelijke weerstand. Die is altijd veel minder dan dat zij van een man als slachtoffer kunnen verwachten.

Missie van mannen
Vrouwen moeten beschermd worden door mannen die het op durven nemen tegen mannen die vrouwen mishandelen. Dit is de missie die jongens en mannen meekrijgen die bij Sta Vast Training in Bussum deelnemen aan zogenaamde ‘riddertrainingen’ zelfverdediging. Dit zijn geen doorsnee oefeningen om zichzelf beter te kunnen verdedigen. Het is veel meer dan alleen wat leren schoppen en slaan om zichzelf te kunnen verdedigen. Deze ‘riddertrainingen’ zijn gericht op het vergroten van de ‘ridderfactor’ in onze cursisten. Zij leren zich weer als een ‘ridder’ te gedragen: hoofs, hoffelijk, hulpvaardig én heldhaftig. Vier woorden die voor zichzelf spreken als wij het over respectvol omgaan met onze meisjes en vrouwen hebben. Vier woorden die op zich signalen afgeven dat geweld tegen meisjes en vrouwen moet stoppen.

Mijn ervaring als trainer weerbaarheid, zelfverdediging en beroepsmatig fysiek optreden is dat steeds meer jongens en mannen het geweld tegen vrouwen willen stoppen. Begrijpen dat dit helemaal niet normaal is. Dat dit niet zo hoort. Is het niet vreemd dat er in ons Nederland met haar moderne samenleving maar zo weinig vrouwen een leidende positie hebben? Zegt dit niet genoeg over hoe onze mannen aankijken tegen onze vrouwen? Wordt het niet tijd dit te veranderen?

Andere houding en ander gedrag
De houding en het handelen van mannen naar vrouwen in onze samenleving verander je niet zomaar. Hier is tijd voor nodig, een verandering van houding en andere manier van denken van mannen. En vooral de inzet van jongemannen en jongens.

Bij Sta Vast Training en Bussum gebruiken wij onze ‘riddertrainingen’ als een heel nieuwe benadering, waarin een sterk ontwikkelde persoonlijke en individuele ‘ridderfactor’ een grote rol speelt. Waarin verbetering van kracht, behendigheid, uithoudingsvermogen, verdedigende vaardigheid en beleefd gedrag gecombineerd worden tot leermomenten voor cursisten. Gericht op het ontwikkelen van hun ‘ridderfactor’ als onderdeel van meer assertief (groeps)gedrag. Waarbij nadrukkelijk aan cursisten gevraagd wordt met alles dat zij bij ons leren in deze trainingen ook buiten in hun omgeving aan de slag te gaan. En zich buiten ons bedrijfspand openlijk uit te spreken over hoe verschrikkelijk zij het vinden dat meisjes en vrouwen onheus en zelfs agressief behandelt worden. En daar desnoods een stokje voor durven steken. Uiteraard wel lettend op hun eigen veiligheid. Want, ik verwacht heus geen wonderen van cursisten die één- tot tweemaal per week komen trainen.

Tegelijk geloof ik dat hun invloed langzaam groter zal worden. Want, ook zij beseffen dat geweld tegen vrouwen werkelijk moet stoppen. Zodat meisjes en vrouwen nooit meer angstig en onzeker over straat hoeven en zij nooit meer bang voor hufters hoeven te zijn in onze samenleving. Onder het motto van onze ‘riddertrainingen’: ‘iedereen weer ridder’!

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have Comment (1)

Bang voor boze probleemjongeren?

adrie-en-meisje-uit-de-groe

Angst voor veel anderen

Ouders brengen kinderen naar Sta Vast Training Zelfverdediging aan de Honoré Lambostraat in Bussum omdat hun kroost te maken heeft met leeftijdgenoten die zich bijzonder agressief gedragen. Kinderen die als groep andere kinderen aanvallen. En niemand die hier iets tegen doet. De kinderen die bij Sta Vast gebracht worden, leren dat zij hun boontjes zelf moeten doppen. Ook tegen overtallen aan tegenstanders. Hoe bang zij ook zijn voor conflicten met groepen tegenstanders. Hoe naar het ook kan zijn te moeten vechten tegen veel aanvallers bijna tegelijk.

Oosterpark Amsterdam Oost
Ooit bijna twintig jaar geleden werd het Oosterpark in Amsterdam Oost heringericht. Het was een hele grote operatie. Gigantisch hoge bomen werden uit de grond getrokken en verplaatst of vervangen. Gras, struiken, stenen en bestrating ging eruit. Om hoveniers rustig te kunnen laten werken ging dit park op slot. Er kwam een groot hekwerk op zware betonnen voeten omheen.
Toen deze klus bijna geklaard was liep ik vanaf het Tropenmuseum richting Dappermarkt over het trottoir aan de kant van het Oosterpark. Nog voordat ik ter hoogte van de tramhaltes kon oversteken naar de Van Swindenstraat kwam ik een oude karate-vriend van mij tegen. Het was een leuke verrassing hem terug te zien na zo een lange tijd. Wij hebben ooit samen karatewedstrijden gevochten. Ver terug in onze sportieve historie in de jaren ’80 van de vorige eeuw. Het werd een joviaal gesprek vol anekdotes terwijl het inveeggrit onder onze voeten kraakte en rolde.

Gewelddadige jongeren
Totdat er tegenover ons op de hoek van de Van Swindenstraat een opstootje ontstond. Een groep van wel twintig probleemjongeren gebaarde wild en wees de hele tijd onze richting op. ‘Dat is voor mij’ zei ik tegen mijn oude karatevriend. ‘Maak dat je weg komt want dit wordt vechten’. Hij keek mij verbaasd aan.
Ondertussen stak de groep jongelui de straat over en liep direct op ons af. Een twintiger had de leiding en liep meteen op mij af. ‘Heb jij hem geslagen?’ vroeg hij mij terwijl hij naar een zestienjarige jongen wees die schuin achter hem meegekomen was. Ik ontkende direct. De twintiger draaide zich meteen naar de zestienjarige en vroeg hem zonder iets te zeggen met één blik of hij stond te liegen. De jongen begon te schreeuwen: ‘Neeeee, echt waar! Hij heeft mij geslagen!’. De twintiger keek mij opnieuw aan en weer ontkende ik.
Mijn karatevriend snapte niets van deze discussie dat zag ik aan zijn ogen. Toch liep hij samen met mij achteruit totdat wij over het inveeggrit schaatsend met onze rug tegen het hekwerk stonden. Wij konden geen kant meer op en werden ingesloten door de jongelui. De twintiger wist niet wij het moest geloven, mij of de zestienjarige. Blijkbaar liegt die zestienjarige wel vaker terwijl hij van mij de indruk had dat ik nooit liegen zou. Het werd mij in ieder geval duidelijk dat hij even niet wist wat te doen. ‘Natuurlijk heb ik hem geslagen man. Het is gewoon tuig. Op de Dappermarkt heb ik hem op zijn bek geslagen’ zei ik uit het niets tegen de twintiger. Die schrok zich rot.

Weg leunen of wegwezen.
Iedereen schrok zich rot. Ook toen ik op de Dappermarkt een jongen met de vlakke hand een draai om zijn oren gaf. Hij was brutaal en samen met wat vriendjes schoffeerde hij allerlei mensen. Na mijn ‘corrigerende tik’ maakte hij zich met zijn vriendjes uit de voeten. Wat marktkoopmannen zeiden tegen mij dat ik dit niet had moeten doen. Want, nu zouden ‘ze’ met zijn allen terugkomen. Daar had ik vooraf niet bij stil gestaan. Maar goed, nu was het dan zover. ‘Ze’ waren terug gekomen en stonden ‘met zijn allen’ om mij en mijn oude karatevriend heen. De probleemjongeren begonnen uit het niets met zijn allen op ons in te slaan en te schoppen.
Gelukkig stond ik vrijwel met mijn rug tegen het hekwerk. Nu ging ik er helemaal in achterover leunen. Zo diep leunde ik in het hekwerk dat de betonnen voeten met de punt omhoog kwamen. Die kwamen wel tot de helft los van de grond. Door weg te leunen ontweek ik allerlei stompen en trappen naar mijn hoofd. Het leek wel een vechtsportfilm. Vuisten en voeten vlogen rakelings voorlangs mijn hoofd. Telkens zodra ik iets op mijn hoofd af zag komen leunde ik in het hek achterover. De betonnen voeten trokken het hek en mijn lijf dat daarin hing weer recht.
Op een gegeven moment zag ik dat mijn sportvriend probeerde weg te komen uit deze massale vechtpartij. Terwijl er op hem ingeslagen en getrapt werd probeerde hij slaande weg te rennen richting Tropenmuseum. Dat lukte hem niet. Ik zag een van zijn voeten zijwaarts wegglijden op het grit en hem op zijn linkerzijde vallen. Ook zag ik nog hoe zijn achtervolgers op hem in begon te schoppen terwijl hij probeerde op te staan. Dat lukte hem niet meer. Hij bleef op handen en voeten op de grond steunen. Zijn hoofd leek wel op dat van zo een knikkend hondje op de hoedenplank van een auto. Hij kreeg er flink van langs.

Schoenveters.
Uit mijn ontwijkende bewegingen achterover in het hekwerk veerde ik terug tegen het lijf van een van mijn tegenstanders. De eerste pakte ik beet en gaf ik een kopstoot in het gezicht, de tweede duwde ik van mij weg en een derde kreeg een stomp op zijn neus en zo voort. Op een gegeven moment stopte de strijd. Net zo plotseling als die begonnen was. Er werd niets meer geroepen, er werd niets tegen mij geschreeuwd. Stilte. Tussen de jongelui stonden er drie met een bloedneus waarvan het bloed er bijna uitspoot, zo hard bloedden die. Zij probeerden het bloeden te stelpen met hun kleding. Langzaam dropen zij af en staken de straat over richting Dappermarkt. Er werd geen woord gesproken.
Een meter of tien links van mij ter hoogte van de taxistandplaats voor het Tropenmuseum werd nog even ingetrapt op mijn oude karatevriend. Het vijftal geweldplegers kreeg in de gaten dat hun kameraden in het kwaad de strijd gestaakt hadden. Zij stopten het trappen en staken de straat snel rennend over. Naar hun vriendjes toe. Ik hielp mijn oude sportvriend opstaan. Hij was bont en blauw getrapt en er stonden afdrukken van schoenveters in zijn gezicht. ‘Jeetje man’ zei ik tegen hem ‘ze hebben jou flink toegetakeld’. Hij kon er niet om lachen.

Welke lessen kunnen wij uit dit gebeuren trekken voor het puur praktijkgericht trainen van zelfverdediging?
In dit artikel krijgt u 3 tips die van belang zijn in het adequaat reageren op geweld van meerdere tegenstanders:
1) Omgevingsbewustzijn is van groot belang!
Mijn karatekameraad gleed lelijk uit over inveeggrit. Hij werd meteen daarop een willoos slachtoffer, ondanks zijn verleden in een wedstrijdvechtsport. Zelf maakte ik gebruik van mijn omgeving en leunde heerlijk achterover weg. Weg uit aanvallen gericht op mijn gezicht en hoofd met vuisten en voeten.
2) Niet op handen en voeten op de grond blijven!
Probleemjongeren zijn niet te beroerd iemand op zo een moment flink tegen het hoofd en in het gezicht te schoppen. Terwijl die op handen en voeten verdwaast om zich heen probeert te kijken.
3) Vecht niet alleen tegen jouw directe tegenstander.
Zodra ik een stomp van links ontweken had door achterover te leunen in het hek, stak ik de tegenstander rechts van mij (die op dat moment helemaal niets deed) met mijn gestrekte vingers op de keel. Die ging dubbel. Opvallend was dat mijn tegenstander op links daar ontzettend van schrok. Zo erg dat hij zijn aanvalslust compleet liet varen. Dan pas kreeg hij van mij een trap voor zijn ballen. Zo verraste ik deze meute wilde dieren zo vaak dat zij niet wisten wat te doen. Zo erg dat zij niets meer durfden te doen.

Is dit niet de essentie van zelfverdediging in de praktijk van het echte gevecht? De tegenstander de lust ontnemen u als slachtoffer van geweld te durven zien!

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have Comment (1)

Radio 1, Lijn 1 interview over zelfverdediging tegen messen.

Adrie-Radio1-Jeroen-Wielaer

Foto van een heel leuk interview met journalist Jeroen Wielaert voor het radioprogramma Lijn 1 op Radio 1 over zelfverdediging tegen aanvallen met een mes. Wil je het interview naluisteren? Klik dan op deze link: http://www.radio1.nl/items/68386-de-wolven-van-de-straat-eemnes

Er is op dit moment bij Sta Vast Persoonlijke Zelfverdediging in Bussum veel vraag naar training in zelfverdediging tegen aanvallen met snij- en steekwapens. Ouders hebben inmiddels zelfs een 14-jarige jongen gebracht omdat die op school met een Stanleymes bedreigd is door schoolgenoten. En hier zit de crux: steeds meer jongeren gaan gewapend over straat. Jongeren die geen enkel respect tonen voor autoriteit en leeftijd. Jongeren die niet te beroerd zijn een mes te trekken voor leeftijdgenoten, meisjes, vrouwen, volwassenen en senioren.
Voor het radioprogramma Lijn1 op Radio1 heb ik als Sta Vast Trainer hierover een interview gehad met journalist Jeroen Wielaert. De kern van mijn betoog was, dat houding en handelen in de zelfverdediging tegen snij- en steekwapens helemaal niets met ‘vechten’ te maken heeft. Zodra een snij- en/of steekwapen te zien is draait het wat mij betreft enkel en alleen nog maar om overleven. Om zoveel mogelijk heel te blijven. Te voorkomen gewond te raken. Om wegwezen.

Zo snel mogelijk wegkomen bij gevaar vandaan vormt een essentiële vaardigheid in trainingen zelfverdediging die ik verzorg bij Sta Vast Persoonlijke Zelfverdediging in Bussum. Zeker zodra snij- en steekwapens in het spel zijn. Omdraaien en wegwezen, zo snel als je kan. Want dit soort wapens daar valt niet tegen te ‘vechten’. Elk mes vormt een verlengstuk van de arm van de aanvaller en voor het slachtoffer dit goed en wel beseft is die persoon geraakt. En ons lichaam is bijzonder kwetsbaar voor snij- en steekwonden. Er geldt zelfs een gemiddelde van drie centimeter. Bij snij- en steekwonden van ongeveer drie centimeter diep gaan veel mensen al ‘uit’. Zij voelen zich slap, krijgen rubberen benen, vallen flauw of gaan KO. Laat staan wanneer aders en slagaders geraakt worden door een mes. Dan is het ergste zo gebeurd.

Dit betekent overigens niet dat je helemaal kansloos bent. Het betekent wel dat iedereen die besluit of gedwongen wordt zichzelf te verdedigen tegen een mes, dit op een hele attente, scherpe en definitieve manier moet doen. ‘Definitief’ in de zin van dat de verdedigende partij bereidt moet zijn alles te doen om diens aanvaller te stoppen. Zoals met de vingertoppen keihard diens oogbollen te durven raken. Of de adamsappel. De knieën of schenen. Bereidt moet zijn zo een overlevingsstrijd als winnaar uit te komen. Ondanks de grote angst voor het snij- en steekwapen dat slachtoffers bijna verlamt. Want zodra het slachtoffer het gevecht tegen met een snij- en steekwapen bewapende aanvaller aangaat, zullen alle mogelijke gevolgen gedragen moeten worden. Is het dit waard? Ben je bereidt in het ziekenhuis gehecht te worden? Heb je een ingewikkelde operatie door een chirurg ervoor over? Wil je pijn lijden? Wil je een lange weg naar herstel doormaken?

En ik spreek uit beroepsmatige praktijkervaring. Mijn eigen angsten hebben mij doen verliezen en helpen winnen, zo simpel ligt. Dat snij- en steekwapens levensgevaarlijk zijn dat kan ik vanuit mijn arbeidshistorie beamen. Vandaar dat ik in mijn trainingen zelfverdediging tegen snij- en steekwapens er altijd op aandring ervoor te zorgen eerst te maken dat je wegkomt. Zo snel en zo ver mogelijk van jouw aanvaller(s) vandaan. Zelfs over hindernissen heen en daar onderdoor op volle snelheid maken dat je wegkomt. Uiteindelijk is wegrennen de eerste zelfverdedigingsvaardigheid. Wat mij betreft.
Het werd een leuk interview met Jeroen Wielaert.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have No Comments

Sta Vast! Training Zelfverdediging

Adrie-en-M-T-mes-vs-mes-13-

Privé-Trainingen Zelfverdediging
Stavast Persoonlijke Zelfverdediging verzorgt enkel puur praktijk- en hulpvraaggerichte privétrainingen voor onze cliënten: een-op-een, in kleine groepen van niet meer dan vier deelnemers of in speciale grotere groepen voor beroepskrachten.
Sta Vast Trainingen Zelfverdediging worden verzorgd in ons puur praktijkgerichte oefenpand in Bussum. Waar wij een praktijkruimte ingericht hebben om in de beperkte ruimte de werkelijkheid van een echt gevecht in de zelfverdediging zoveel mogelijk te kunnen benaderen. Een technische ruimte waar verdedigende technieken zo veilig mogelijk aangeleerd kunnen worden. Met een eigen krachthonk om kracht, behendigheid en uithoudingsvermogen maximaal te verbeteren. Want: ‘zonder kracht géén kunde!’ luidt de slogan van onze Sta Vast Trainer Adrie de Herdt.
Een nieuwe toekomst!
Sta Vast Training focust enkel en alleen op privétraining en –begeleiding van onze privécursisten naar een maximaal verbeterde weerbaarheid, verdedigende vaardigheid en beroepsmatig fysiekmentaal optreden. Zo wordt het verbeteren van onze cursisten een geheel nieuwe ervaring. Gebaseerd op de wens hun toekomst weer in eigen hand te kunnen nemen. En dit op geen enkele wijze meer af te laten hangen van anderen en hun wangedrag, agressie, bedreiging en geweld. Zich niet te laten stoppen door tijdsdruk, tegenslag en tegenwerking. Onze cursisten kiezen voor een nieuwe toekomst!
Winnen!
Sta Vast Training geeft haar cursisten de kans adequaat te leren omgaan met hun eigen angsten en onzekerheden. Hier zelf een keuze in te maken en beslissing over te nemen. Zich niet en nooit meer te laten leiden door gedachten die gekleurd zijn door angst en onzekerheid. Te zorgen dat hun onzekerheden hen niet meer zullen hinderen. Te durven, denken en doen. Zelfs onder druk en dreiging van geweld.
Sta Vast Training leert cursisten risico’s te durven nemen. Tegenstanders van hun stuk durven brengen, laten twijfelen en aanvallers bang en angstig maken. ‘Nivelleren’ noemt Sta Vast Trainer Adrie de Herdt zo een houding vol van handelen. ‘Nivelleren’ om zaken zoveel mogelijk gelijk te durven trekken. Iedereen terug naar de startlijn dwingen en van daaruit opnieuw starten met het gevecht. Nu mag en kan alles! Daarom leren cursisten werkelijk alles te geven, helemaal leeg te gaan en niet aflatend het gevecht met hun aanvallers op te zoeken. Met maar één doel: de overwinnaar te zullen zijn!
Sta Vast!
De beroepsmatige ervaring van onze Sta Vast Trainer Adrie de Herdt met het echte gevecht in de zelfverdediging heeft hem een reputatie van effectiviteit opgeleverd. Die hij nu gebruikt binnen trainingen zelfverdediging die Sta Vast Training haar cursisten bieden kan. Om zijn cursisten te helpen veranderen en groeien. Op allerlei persoonlijke gebieden. En iedereen weerbaar en succesvol te maken!
Vanuit zijn persoonlijke en beroepsmatige ervaringen heeft Adrie een lescurriculum weten samen te stellen waarmee hij zijn kennis en vaardigheid deelt met zijn cursisten. Opdat zij niet de fouten zullen maken die hij gemaakt heeft. En zij stappen zullen zetten op weg naar de volle winst in de zelfverdediging.
Sta Vast Training leert haar privécursisten nooit op te geven en zichzelf schrap te zetten onder druk van allerlei aanvallen. Vandaar de naam: Sta Vast Training en onze slogan: Sta Vast!
Ontwikkel uzelf ook fysiekmentaal maximaal! Neem contact met Sta Vast Trainer Adrie de Herdt op 06-13886352, of mail hem naar adrie@sta-vast.nl en hij zal beslist contact met u opnemen.
Sta Vast!

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have No Comments

Meisjes en vrouwen worden aangevallen!

Positie-4-R-v-d-T-7-2015

Voor mij is het onvoorstelbaar wat er meisjes en vrouwen aangedaan is in de nacht van Oud op Nieuw op het plein voor het treinstation in Keulen. Meisjes en vrouwen zijn daar massaal aangevallen door jongens en mannen!

Helaas is dit voor mij als eigenaar van de Studiegroep Praktische Zelfverdediging en trainer voor Sta Vast Trainingen Zelfverdediging in Bussum, niet meer nieuw. De schaal waarop dit geweld plaatsvond echter wél! Vrouwen werden voor het station, in de openbare ruimte door grote groepen jongens en mannen ingesloten en aangevallen. Er was voor deze slachtoffers geen ontkomen meer aan. En dit heeft consequenties voor de lesinhoud van trainingen zelfverdediging. Misdadigers zijn de nette en normale burgers weer een stap voor. Hier moet anders op geanticipeerd worden door alle aanbieders van trainingen zelfverdediging. Aan vrouwen leren in een defensieve houding het hoofd heel en hun houding koel en beheerst houden zoals op bijgevoegde foto te zien is, voldoet niet meer.

Wat is het geval? Tot nog toe melden meisjes en vrouwen zich bij mij voor trainingen zelfverdediging omdat zij te lijden hadden onder het wangedrag, de bedreiging, agressie en het geweld van slechts een enkele persoon. Of van een kleine groep personen waaruit vaak maar een aanvaller tot verbaal danwel fysiek geweld overging. Wat nu gebeurt is helemaal nieuw! Grote groepen mannen die een enkel meisje of vrouw insluiten en op genadeloze wijze aanvalt. Het is duidelijk dat deze mannen niets voor hun slachtoffers voelen. Zij opereren als groep op bijzonder wrede wijze.

Mijn eerste reactie is: dit is levensgevaarlijk! Ten eerste valt er niet te ontsnappen aan een groep mannen die hun slachtoffer ingesloten hebben. Het is niet voor niets dat eenheden van de Mobiele Eenheid van onze politie oefenen om hun rijen gesloten te houden. Zo voorkomen zij dat ME-leden afgescheiden en door groepen tegenstanders ingesloten kunnen worden. Het duurt geruime tijd voordat een ME-lid door zijn kameraden bevrijdt kan worden.En in die tijd moet hij zelf zijn boontjes doppen. De slachtoffers die zo vroeg dit jaar op het stationsplein in Keulen gevallen zijn, hebben ervaren hoe vreselijk dit moet zijn. Ik denk niet dat wij dit ons kunnen voorstellen!

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have Comment (1)

Het ware gezicht van geweld.

Geen enkele training zelfverdediging kan het ware, smerige, stinkende, kermende, krijsende, chaotische en sadistische gezicht van geweld laten zien.

In mijn naaste omgeving zijn twee jonge vrouwen nog kort geleden getroffen door terroristisch geweld. De een keek de schutter in Alphen aan de Rijn op de rug terwijl hij aan het moorden was. De ander was een paar straten verderop aan het wandelen in Marrakech toen de aanslag op het internetcafé gepleegd werd.
Beiden hebben de paniek, de chaos en het onbeschrijflijke leed die deze gewelddadige momenten kenmerken, gevoeld. Met beiden heb ik persoonlijk contact gehad. Er viel mij direct een verschil op in houding en handelen tussen de twee. Waar de een helemaal van slag was, bleef de ander rustig terwijl beiden mij beschreven wat ze gezien en gevoeld hadden. Bijzonder onprettige beelden werden door hen aan mij beschreven.
Maar, waar de een beslist getroost mocht worden, hoefde dit voor de ander helemaal niet. En in die laatste persoon herkende ik het gedrag van mensen die op een bepaalde manier gewend geraakt zijn aan geweld. De feiten koel tot in detail beschrijvende, ongeëmotioneerde vertelstijl was voor mij reden aan haar te vragen of zij dit soort situaties misschien eerder meegemaakt heeft. Na door mijn vraag verrast te zijn antwoordde ze kortaf bevestigend: zij heeft oorlogsgeweld en bomaanslagen in een eerdere woonplaats meegemaakt. Terwijl de eerstgenoemde in de betrekkelijke veiligheid van een Nederlandse woonplaats grootgebracht is.

Wat is in trainingen weerbaarheid, zelfverdediging en beroepsmatig fysiek optreden volgens mij van belang in dit artikel? Dat zowel instructeurs als cursisten moeten beseffen dat zij slechts in een training zitten! Terwijl alleen de werkelijkheid kan laten ervaren wat deze twee jonge vrouwen meegemaakt hebben. Dat een training slechts een training blijft, hoe ‘reality based’ deze ook is. Dat het niets ontziende, ware gezicht van geweld zich in een training zelfverdediging of scholierenzelfverdediging, weerbaarheid en beroepsmatig fysiek optreden niet laat zien.

Share on Facebook
posted by Adrie de Herdt in Geweld and have Comments (8)