En hier komen wij bij de essentie van het BUDO zoals ik denk dat het in elkaar zit: BUDO diende alleen maar om werkloze samurai die geen BUJUTSU meer mochten en/of konden beoefenen in het gareel te houden. Zij hadden plotseling geen meester meer om dagelijks voor te trainen en werken. Zou het BUDO zich niet ontwikkeld hebben dan zouden er duizenden RONIN door Japan gezworven hebben. Nu werden werkloze samurai dankzij het BUDO meesters over zichzelf en hun vaardigheden en pasten zich op deze manier aan de nieuwe Japanse samenleving zonder samurai aan. Een gedwongen keuze, want anders hadden zij kogels gevangen van het nieuw ontwikkelde moderne Japanse leger.
De discipline waar tegenwoordig in het BUDO naar verwezen wordt kende een eigen noodzaak en die was gericht op het overleven voor de ouderwetse Japanse samurai-klasse binnen een Japanse nieuw ontwikkelende samenleving.

Zelf ben ik als 50-jarige na een afwezigheid van meer dan 30 jaar teruggekeerd in het Nederlandse onderwijs en dat is onherkenbaar veranderd voor mij. Ook valt het mij tegen dat mijn klasgenoten op de lerarenopleiding zo voorzichtig zijn in het gebruiken van moderne multimediale toepassingen in hun lessen. Tot nog toe hebben al mijn medestudenten negatieve feedback gegeven op toestaan van het gebruik van mobiele telefoons door mijn leerlingen in het klaslokaal tijdens mijn lessen. ‘Durf je dat?’, ‘Straks sta je op het internet!’ en zelfs ‘Je weet niet wat ze allemaal kunnen uitspoken met die beelden!’. Nee, dat laatste dat weet ik inderdaad niet maar je hoeft geen adolescent te zijn om narigheid uit te halen met foto’s of films die daar nooit voor bedoeld waren. Vers staat nog in mijn herinnering dat twee leidinggevenden op mijn werkplek in Nederland samen op de foto waren gegaan. Die foto was voor de leuk gemaakt maar door volwassen collega’s zodanig bewerkt dat het echt niet leuk meer was. Die foto is daarna via het internet verspreidt met allerlei nare gevolgen. Slechtheid komt overal voor en al zeker niet alleen op school onder onze jongeren. Volwassenen misdragen zich ook.

Mijn mentor was verbijsterd toen ze tot de ontdekking kwam dat ik mijn lessen laat filmen en fotograferen door mijn scholieren en vroeg me of ik dat wel in de gaten had. Ja, natuurlijk! Ik heb deze jong-adolescente scholieren daar toestemming voor gegeven als LiO-stagiair die een zelf ontwikkelde en geschreven lessenserie verzorgt. Van al mijn docenten op de hogeschool heeft er werkelijk waar maar één enthousiast gereageerd toen ik dit vertelde, zij vroeg mij direct of ze een les van mij mag bijzitten. Ik heb haar van harte uitgenodigd. Zij vond het heel gedurfd, transparant en vrij van mij dat ik mijzelf op deze manier durf bloot te stellen aan ‘media-aandacht’ van mijn scholieren middels hun mobiele telefoons.

Maar, misschien ben ik wel zo vrij met moderne media omdat ik al voordat ik de lerarenopleiding begon, ontdekte wat een geweldige mogelijkheden moderne media ons geven. Ik ben als expert instructor en advanced executive advisor (‘verdergaand uitvoerend adviseur) ingehuurd geweest voor opdrachten in het buitenland. Tot mijn niet geringe verbazing ben ik door een officier van de Afrikaanse Unie Vredesmacht vanuit Darfur met een mobiele telefoon op mijn mobiele telefoon gebeld terwijl ik in de jungle van Zuid Amerika zat. Ik had echt niet verwacht verbinding te kunnen hebben. Met mijn mobiele telefoon kon ik daarna weer anderen bellen die de betreffende officier van dienst konden zijn. Dan heb ik het niet over bellen maar over bestanden doorsturen en informatie delen via het internet. Ik weet dat er officieren via versleutelde weblogs a la minute informatie met elkaar delen over vijandelijke eenheden, wat die uitvoeren, over de uitkomst van vuurcontact en hoe zulke situaties ter plekke op basis van de allernieuwst informatie beter te kunnen aanpakken. Gewoon via weblogs! Deze mannen leren direct van en in de praktijk en kunnen zo sneller reageren dan de vijanden waarvan wij altijd dachten dat zij mobieler en dus sneller zouden zijn. Als instructeur en advisor hoort dit gewoon bij het functioneren in het veld: sneller leren dan je tegenstander! En hier komen moderne multimediale toepassingen goed van pas.
Het verbaast mij dat wij dit in ons Nederlandse ‘moderne’ onderwijs helemaal links laten liggen! En dat Pim ten Tije vraagt om een ‘nieuwe generatie leerkrachten’ vind ik echt een wanhoopskreet. Net zoals de situatie mij dwong multimediale hulpmiddelen te leren hanteren en gebruiken zo zullen alle docenten in Nederland dit moeten kunnen. Ongeacht hun leeftijd of de generatie waaruit zij voortgekomen zijn. De komende tijd zal het onderwijs drastisch veranderen en dan heb ik het echt niet over de gevolgen van de aanstaande bezuinigingen.

In mijn naaste omgeving zijn twee jonge vrouwen nog kort geleden getroffen door terroristisch geweld. De een keek de schutter in Alphen aan de Rijn op de rug terwijl hij aan het moorden was. De ander was een paar straten verderop aan het wandelen in Marrakech toen de aanslag op het internetcafé gepleegd werd.
Beiden hebben de paniek, de chaos en het onbeschrijflijke leed die deze gewelddadige momenten kenmerken, gevoeld. Met beiden heb ik persoonlijk contact gehad. Er viel mij direct een verschil op in houding en handelen tussen de twee. Waar de een helemaal van slag was, bleef de ander rustig terwijl beiden mij beschreven wat ze gezien en gevoeld hadden. Bijzonder onprettige beelden werden door hen aan mij beschreven.
Maar, waar de een beslist getroost mocht worden, hoefde dit voor de ander helemaal niet. En in die laatste persoon herkende ik het gedrag van mensen die op een bepaalde manier gewend geraakt zijn aan geweld. De feiten koel tot in detail beschrijvende, ongeëmotioneerde vertelstijl was voor mij reden aan haar te vragen of zij dit soort situaties misschien eerder meegemaakt heeft. Na door mijn vraag verrast te zijn antwoordde ze kortaf bevestigend: zij heeft oorlogsgeweld en bomaanslagen in een eerdere woonplaats meegemaakt. Terwijl de eerstgenoemde in de betrekkelijke veiligheid van een Nederlandse woonplaats grootgebracht is.

Wat is in trainingen weerbaarheid, zelfverdediging en beroepsmatig fysiek optreden volgens mij van belang in dit artikel? Dat zowel instructeurs als cursisten moeten beseffen dat zij slechts in een training zitten! Terwijl alleen de werkelijkheid kan laten ervaren wat deze twee jonge vrouwen meegemaakt hebben. Dat een training slechts een training blijft, hoe ‘reality based’ deze ook is. Dat het niets ontziende, ware gezicht van geweld zich in een training zelfverdediging of scholierenzelfverdediging, weerbaarheid en beroepsmatig fysiek optreden niet laat zien.

Sinds ik twee jaar geleden mijn deeltijdstudie Pedagogiek begonnen ben, kan ik veel minder trainen dan ik voordien gewend was omdat ik deze uren nu gebruiken moet om te studeren. Bovendien heb ik andere taken binnen mijn reguliere werk gekregen waardoor ik veel en veel meer stilzit achter een bureau en een pc om zaken te bestuderen. Tijdens mijn LiO-stages sta en zit ik voor de klas en heb ik ook geen kans om fysiek actief te zijn.
Het gevolg laat zich raden: ik weeg nu 86 kg bij een lengte van 1.85 m. terwijl ik voordien altijd rond de 78 kg en tijdens mijn wedstrijdperiode zelfs 74 kg gewogen heb. Tien kilo erbij enkel en alleen omdat ik fysiek minder actief geworden ben! Door vaker en langer stil te zitten ben ik zwaarder geworden en dit is allemaal vet dat rond mijn middel is gaan zitten. Het laatste jaar wordt ik thuis gewezen op mijn ‘zwembandjes’. Tijdens de spaarzame momenten dat ik mij fysiek met vrienden meten mag leg ik het conditioneel al vlot af om lijdzaam slachtoffer te worden van hun slagen, trappen en worpen. Dit doet het leven met mij als ik niet meer regelmatig kan trainen.

Toch gaat het bij mij slechts om tien kilo overgewicht. Maar door tijdgebrek kan ik deze nu niet wegwerken. Dat weet ik omdat ik weet dat deze kilo’s er niet waren toen ik nog veel sportte. Het lukt mij nu niet om veel te sporten omdat ik andere dingen moet doen in diezelfde tijd. Nu zou ik mijzelf kunnen uithongeren om af te vallen maar dat heeft tegelijk negatieve gevolgen op de energie die ik nodig heb voor mijn werkzaamheden en studie.

Wat moet ik doen om af te vallen?
Eerst mijn studie afmaken zodat ik weer tijd heb om mijn training op te pakken zoals ik dat voordien gewend was: minstens tweemaal per dag in actie komen! Dit was mijn leefstijl en dat moet ik weer aannemen. Alleen dan zal ik afvallen, overgewicht kwijtraken, mijn spieren weer laten wennen aan inspanning en zien dat mijn lichaam er strak en getraind uit zal zien. Dit is een langzaam en gestaag proces dat niet binnen een paar maanden tijd voltooid zal zijn. Het zal mij zeker drie maanden kosten om mijn basisconditie op het oude niveau te krijgen en daarna zal ik zeker twee trainingscycli van drie maanden nodig hebben om aan te sterken, flexibeler te worden en gevechtsconditie te kweken.

Als ik dan gisteravond hoor van mij vrouw hoe gemakkelijk er op tv door een BN’er en haar persoonlijke trainer gepraat wordt over afvallen (zonder moeite), begrijp ik wel dat dit een heel ander (vooral commercieel) doel heeft dan mijn persoonlijke (gezondheidsgerichte) langetermijndoel. Mijn advies luidt: ga voor je gezondheid! Vooral als LiO(Leraar in Opleiding)-stagiair voor het vak pedagogiek richt ik mij met deze boodschap aan leerlingen en hun docenten om zich te richten op een gezonde leefstijl in plaats van ‘moeiteloos’ af te vallen. Gezond leven is een langzaam bewustwordingsproces gericht op het creëren van een passende en tegelijk gezonde leefstijl waarin voor training een belangrijke en regelmatige plaats ingeruimd wordt naast werk, gezin, vrienden, hobby’s en de vele andere dingen die scholieren tegenwoordig allemaal (denken te moeten) uitvoeren.

Instructeur/Adviseur (Scholieren)zelfverdediging Adrie de Herdt

Meer dan 23 jaar heb ik in het Nederlandse Gevangeniswezen als cipier gewerkt. Al die 23 jaar heb ik ervoor gezorgd dat ik in een optimale conditie verkeerde. Ik trainde gemiddeld 2x per dienst en eigenlijk wel vaker. Als ik geen sparringpartners in één van onze drie dojo’s kon vinden deed ik krachttraining of zaktraining. Ik trainde met collega’s die ook wedstrijdkarate beoefenden en met boksers, kickboksers en later kooivechtende collega’s en MMA’ers. Binnen de Bijlmerbajes ben ik een van de meest sportieve vechtsportende cipiers geweest.
Daarvoor was ik jarenlang lid van de Nederlandse Karateselectie. Bij een lengte van 1.85 woog ik 74 kg en vocht ik in de -80 kg klasse. Mijn meer dan slanke postuur gaf mij de bijnaam van ‘gespierde spijker’. Mijn lange dunne benen werden ‘vrouwenbenen’ genoemd door mijn collega-vechtsporters. Hier zat en zit ik niet mee omdat het er bij mij nooit om ging hoe ik eruit zie maar om wat ik presteerde. Ik ben eenmaal Nederlands Kampioen, zes maal tweede en acht maal derde in de -80 kg klasse geworden op nationaal niveau bij de Karatedo Bond Nederland. Tegelijkertijd was ik lid van de Survival Bond Nederland en soms rende ik een survivalrun twee weken voor een karatetoernooi. Als we met de Nederlandse Karateselectie op Papendal looptraining deden zat ik samen met Isno Alberto en Roel van loon altijd bij de eerste vier. En in die tijd liepen wij in een Coopertest over de 4000 meter!

Waarom vertel ik dit?
Omdat ik inmiddels de 50 jaar gepasseerd ben en ik tot de ontdekking kom dat ik nog heel goed mee kan komen met gemiddeld getrainde 25-jarigen. Dat ik jongvolwassenen zie van 30 jaar oud die zacht en vet zijn zonder conditie. Dat ik van collega-instructeurs hoor hoe er geklaagd wordt over de conditie van 18 tot 24 jarige rekruten en aspiranten. En niet alleen in Nederland, ook in ons omringende landen als Belgie en Duitsland wordt door instructieteams geklaagd dat ze vaak helemaal bij het begin moeten beginnen om jongeren in conditie te kunnen brengen.
Het valt ook mij op dat jongeren die door mij in de zelfverdediging getraind worden bepaalde elementaire behendigheidsoefeningen niet kunnen uitvoeren. Dat de gemiddelde scholier die ik tegenkom zich niet eens 8 keer kan optrekken. Zich geen 5 keer kan opdrukken, laat staan dat ik ze een rondje kan laten hardlopen. Als er hard gelopen moet worden beginnen de leerlingen van tegenwoordig eerst te vragen hoe lang en/of hoe ver en daarna naar het waarom van zo een looptraining.
In mijn antwoorden hou ik het simpel: omdat het hard werken is om iets te bereiken! Dat alleen de diepe wens om iets te willen ervoor zal zorgen dat je dit ook zult bereiken. Dat stilzitten en niets doen geen succes zal brengen, niet in de zelfverdediging en eigenlijk nergens in. Dat het leuk is om zittend voor de pc in een videogame de sterkste, snelste, gemeenste en meest bloeddorstige te zijn maar dat vechten in het echt een heleboel conditie, coördinatie, ervaring, karakter en inzet eist. Inzet leren mijn leerlingen door niet op te geven daar waar ik dit van ze vraag. Doorgaan, hoe moe ze ook zijn. Coördinatie leren scholieren door bewegingen en oefeningen exact uit te voeren zoals ik dat van ze vraag. Conditie, in de zin van uithoudingsvermogen, ontwikkelen mijn leerlingen door alsmaar aaneen de oefeningen uit te voeren die ik aangeef en voordoe en dit in het tempo te doen die ik aangeef. Ervaring ontwikkelen leerlingen door bewegingen vaak met elkaar te herhalen en karakter door al het voorgaande zonder te mopperen te ondergaan.

Alle door mij getrainde leerlingen hou ik voor dat ze alleen datgene uit mijn trainingen zullen halen, dat ze er zelf ingooien. Er bestaan geen miraculeuze trucjes in de zelfverdediging die moeiteloos aangeleerd en gebruikt kunnen worden zodra er een aanvaller opdoemt, laat staan als het er meerdere zijn. Neem maar van mij aan dat het hard werken voor mijn scholieren wordt en dat ze er ook klaar voor moeten zijn om dit harde werk te verrichten. Alleen dan en echt enkel en alleen in dat geval vergroten zij hun kans zich enigszins te kunnen verweren tegen een aanval(ler). En dan nog is het risico op letsel veel te groot en daar kan ik zelf over meepraten. Ondanks mijn geoefendheid ben ik meerdere malen gewond geraakt tijdens het uitvoeren van mijn werkzaamheden. Ik ben zelfs een tijdje blind geweest aan één oog door een klap met een bezemsteel van achteren op mijn hoofd. Laat ik het kort samenvatten: in mijn beoordeling staat dat ik een medewerker ben die ‘zijn eigen veiligheid van ondergeschikt belang maakt aan dat van zijn collega’s’. En hier ben ik trots op. Dit was mij nooit gelukt zonder training.

Ik had gevechtsconditie, was behendig, redelijk sterk, snel in de uitvoering van mijn gevechtstechnieken, had gevechtservaring, een karakter dat niet vies is van een potje stoeien en ik toonde een blijvende inzet naar mijn eigen training, geoefendheid en gevechtsbereidheid toe. Dit alles komt niet voor niets. Dit kost zweet, heel veel zweet en tijd, heel veel tijd. Ik lees geen kranten en ik kijk geen tv. Sommige dingen die je leest en/of ziet spelen zich vele duizenden kilometers van mij vandaan af. Hier kan ik toch niets aan doen. Aan mijzelf kan ik veel doen. In plaats van voor de tv hangen of met mijn neus in het krantenpapier hangen, oefen ik mijn conditie, coördinatie, (snel)kracht en vechttechnieken.

Waarom lukt dit zoveel jongeren niet?

Instructeur/Adviseur (Scholieren)zelfverdediging Adrie de Herdt

Mijn naam luidt Adrie de Herdt en ik ben initiatiefnemer, oprichter en eigenaar van twee bedrijven; de Studiegroep Praktische Zelfverdediging en De Party Decorateurs en een hobbyclub Karateschool Anroedh & De Herdt. Bovenal ben ik een wereldwijd actief specialist op het gebied van weerbaarheid, zelfverdediging, beroepsmatig fysiek optreden en (persoonlijke/zakelijke) veiligheid voor burgers, beroeps, bedrijven en overheden.  Sinds 1988 ben ik werkzaam in het beveiligen van onze samenleving, organisaties, evenementen en personen en nog steeds ben ik bijzonder enthousiast over alles dat te maken heeft met (het trainen van) fysiekmentale vaardigheden en de ontwikkeling daarvan.

En oh ja, professioneel verslaafd aan het trainen van Wado Ryu Karate Technieken, zelfverdedigingstechnieken en conditietrainingen. Zo heet dat toch? Als je net als ik al 30 jaar lang nagenoeg onafgebroken jaar in jaar uit tweemaal per jaar een 3-maandse conditietraining afronden kunt en daarnaast elke dag minstens een uur je eigen technische vaardigheden weet bij te houden. Naast al mijn andere activiteiten.

Sportieve Carriere
Van 1983 tot 1993 ben ik niet onverdienstelijk lid geweest van zowel de Nationale Wedstrijdselectie van de vele verschillende karatestijlen overkoepelende Karatedo Bond Nederland (beter bekend als de ‘KBN‘) als van de Wadoryu Karatedobond Nederland (de minder bekende en kleinere ‘WKN’). Het Shotokan Karate trainde ik onder wijlen leraar Boy Schreuders terwijl ik het Wado Ryu begonnen ben onder Ludwig Kotzebue en daarna bij Jack van Hellemond. Daarnaast beoefende ik het toen nog Kyokoshinkai Karate bij John Reeberg in Rotterdam, bokste ik onder Joop de Vries bij ABCC in de schaduw van de Olympische selectie in Apeldoorn, beoefende ik Taekwondo onder grootheid Harry Preis in Deventer, Thaibokste ik onder Rob Floris in Zevenaar en schermde ik op degen onder maitre Ad van de Weg in Arnhem.
Al die verschillende vechtsporten vond ik geweldig om te beoefenen. Bij een lengte van 1.83 m. woog ik 74 kg en hoefde daarom nooit uit de kleren om mij voor een wedstrijd te wegen. Gewoon aan komen lopen en met jas en schoenen aan op de weegschaal staan en ik was klaar voor deelname. Ik hoefde nooit op mijn eten te letten en werd desondanks door mijn teamgenoten een ‘gespierde spijker’ genoemd. De grootste was ik niet en de sterkste ook niet maar ik was behendig, lenig, snel en had een groot arsenaal aan vechttechnieken tot mijn beschikking.
Naast lid van de twee karatebonden ben ik ook een tijdje lid geweest van de Survival Bond Nederland. De organisator van geweldige sportevenementen die een sterk beroep deden op mijn uithoudingsvermogen. Het viel werkelijk niet mee om een snelkracht/coordinatiesport als karate te combineren met een duursport als het lopen van een survivalrun. Toch heb ik dit een tijdje gedaan. Ik was droog en sterk tegelijk in die tijd en voelde me werkelijk goed.

Cipier
Na mijn sportieve carrière ben ik als cipier gaan werken in het Nederlandse Gevangeniswezen. Over deze periode in mijn leven valt niet veel meer te zeggen dan dat er in een beoordeling over mij staat dat ik ‘mijn eigen veiligheid van ondergeschikt belang maak aan dat van mijn collega’s’ een zin waarop ik trots ben.

Studiegroep Praktische Zelfverdediging
Op dit moment run ik niet alleen mijn onderneming de Studiegroep Praktische Zelfverdediging maar ben ik ook een deeltijdstudie pedagogiek in de lerarenvariant begonnen omdat ik mijzelf meer wil verdiepen in het opvoedkundig verantwoord omgaan met jeugdige en adolescente scholieren. Vanuit mijn studie heb ik een nieuwe leermethode geschreven waarmee scholieren weerbaarder gemaakt worden. Op dit moment verricht ik empirisch wetenschappelijk onderzoek naar de toepassing en effecten van deze training op adolescente scholieren. Tot op dit moment zijn de resultaten bemoedigend en het starten van de website voor deze nieuwe methode en het weblog hierover zijn logische voortvloeiselen. Hoe het verder zal gaan met scholierenzelfverdediging als nieuwe leermethode weet ik op dit moment nog niet maar er is al wel belangstelling voor vanuit het onderwijs. Vooral ook omdat ik inmiddels als docent in opleiding verschillende stages in het onderwijs loop waarbij ik deze door mij geschreven nieuwe leermethode als LiO-stagiair uitproberen mag. Voor mijn gevoel ben ik op het juiste pad. Ik richt mij de laatste tijd enkel op het ontwikkelen van deze nieuwe leermethode die adolescente scholieren aanspreekt en bereikt en die naar mijn idee beslist van waarde zal zijn voor ons onderwijs.

Blog Scholierenzelfverdediging
Dit blog gebruik ik om mijn gedachten over en ervaringen met de nieuw door mij geschreven leermethode Scholierenzelfverdediging met anderen te delen en van anderen ervaringen en meningen te mogen ontvangen en ervan te leren. Doe net als ik en geniet van deze reis naar een nog onbekende bestemming op het gebied van weerbaarheid en zelfverdediging voor ons onderwijs!

Adrie de Herdt

Tijdens een van mijn pilotlessen in de nieuwe leermethode Scholierenzelfverdediging, sprak ik de scholieren aan op het gebruik van hun mobiele telefoons. Tijdens de les zaten meerdere leerlingen met hun telefoons onder hun tafel of half in hun tas te klungelen. Het gebruik van mobiele telefoons tijdens de les is bij deze school verboden. Toch waren de scholieren ermee aan de gang.
Ik stopte de les: ‘stop, stop, stop’. En begon een groepsleergesprek over het gebruik van mobiele telefoons tijdens deze pilotles en de noodzaak die de leerlingen daartoe voelden. ‘Meester, mijn telefoon is mijn leven!’ en ‘Ik zit 24/7 aan de telefoon meester!’ of ‘Ik ben continue online’, waren verschillende opmerkingen die ik hoorde. Eind van het liedje was dat ik deze scholieren verbood om nog te bellen tijdens mijn les maar dat ze wel hun mobieltjes mogen gebruiken als modern multimediaal leerhulpmiddel. Zij mogen hun mobieltjes op tafel laten liggen en er foto’s mee maken van de teksten die ik op het schoolbord schrijf of mij ermee filmen als ik ze iets uitleg.

Op deze manier verdiep en verbreed ik het leren van mijn leerlingen tot ver buiten het klaslokaal omdat zij op deze manier het lesmateriaal en de kennis mee kunnen nemen overal waar zij naartoe gaan met hun mobieltjes. Inmiddels heb ik hierover feedback gehad van een van mijn leerlingen die het mobieltje gebruikt heeft om de foto op te roepen die gemaakt is van de Trans Actionele Analyse die ik op het schoolbord gezet had, terwijl deze leerling in een communicatief moeilijke fase met een cliënt zat. Geweldig! Dit is wat mij betreft leren in optima forma. Mijn leerling heeft kennis uit een pilotles Scholierenzelfverdediging meegenomen naar de werkplek, daar opgeroepen op het mobieltje en toegepast in een moeilijke werksituatie.

Instructeur/Adviseur (Scholieren)zelfverdediging Adrie de Herdt

Welkom op ‘Scholier en Zelfverdediging’ de weblog van Scholierenzelfverdediging een ‘geweldig geweldloze’ nieuwe leermethode voor scholieren binnen het Nederlandse onderwijs.

Scholierenzelfverdediging is een op ontwikkeling van maatschappelijke betrokkenheid, sociale vaardigheid en fysiekmentale veiligheid gerichte, pedagogisch-didactisch verantwoorde nieuwe leermethode voor het Nederlands onderwijs. Een methode die ik (als eigenaar van en trainer zelfverdediging voor de Studiegroep Praktische Zelfverdediging) vers geschreven en op dit moment op HBO-niveau empirisch wetenschappelijk onderzoeken mag.
Mijn naam luidt Adrie de Herdt en deze nieuwe leermethode ontwikkel en onderzoek ik in het kader van de aan mij door de Haagse Hogeschool Academie voor Sportstudies verleende opdracht om voor adolescente scholieren een nieuwe leermethode uit te denken gericht op verbetering van hun weerbaarheid. Aan de hand van een pedagogische verantwoording, een docentenhandleiding en een leerlingenwerkboek worden er inmiddels meerdere pilotlessen tegelijk gedraaid binnen deze nieuwe leermethode. Pilotlessen voor klassen in het VMBO niveau 2/3 en 3/4 binnen de domeinen Vrede & Veiligheid, Toegeleiding Politie en SAW aan het ROC maar ook voor Havo- en Vwo-klassen. Er staan nog pilotlessen op stapel voor een Internationale klas, een VMBO niveau 1 Helpende in de Zorg en voor een klas aan de HALO.

De onderzoeksvraag luidt te onderzoeken hoe ik adolescente scholieren een nieuwe leermethode kan aanbieden waarmee zij op een fysiekmentaal veilige en sociaal vaardige wijze adequaat leren omgaan met agressie.

Heeft u ideeën of vragen? Reageer gerust op dit blog!
Alles kan van waarde zijn voor de adolescente scholieren waarop dit onderzoek zich richt. Scholieren die onzekere tijden tegemoet gaan waarin de komende bezuinigingen hun veiligheidsgevoel geen goed zullen doen. Tijden ook waarin een groter beroep gedaan zal worden op hun zelfredzaamheid nu en in de verre toekomst.

Kijk voor meer informatie over (privé)trainingen weerbaarheid, speciale (bedrijfs)cursussen zelfverdediging en beroepsopleidingen beroepsmatig fysiek optreden op de website van de Studiegroep Praktische Zelfverdediging. Klik hier voor de website van scholierenzelfverdediging.